Kumasi, Ghana

Kumasi

14 november 2017 - Kumasi, Ghana

Het afgelopen weekend heb ik doorgebracht in Kumasi met Jet, Samantha en Katharina. Kumasi is de op één na grootste stad van Ghana en de voormalige hoofdstad van het vroegere Ashanti rijk. Na een reis van 4.5 uur hebben we bij aankomst eerst wat gegeten. Hierna zijn we naar ons hostel gegaan, het Tumi Hostel. Dit Hostel wordt gerund door de Nederlandse Milou en is pas zo'n 2 weken geleden geopend. Zij heeft hier een project opgestart dat jonge vrouwen, die getroffen zijn door tienerzwangerschap of armoede, de kans geeft om opgeleid te worden. Zo kunnen zijn in de toekomst geld verdienen voor hun eigen gezin. Het hostel is ook onderdeel van dit project. Het wordt nu nog gerund door Milou, maar in de komende jaren zal het gerund gaan worden door de vrouwen. De verdiensten van het hostel worden geïnvesteerd in het project. Het hostel zag er super mooi uit en het ontbijt was heerlijk! We kregen verse ananassap, vers gebakken brood en bananenpannenkoeken.

Na het ontbijt zijn we naar het centrum gegaan: the Central Market. We waren al gewaarschuwd voor de hectiek die daar is. Dit hebben we geweten! Zodra we de taxi uit stapten kwamen er allemaal mensen op ons af die ons wilden aanraken en die ons probeerden mee te slepen naar hun kraampje op de markt. De markt is ontzettend groot en alles lijkt op elkaar. Na 5 minuten heb je geen idee meer waar je bent. Ik heb nog nooit zoveel drukte en hectiek gezien op één plaats. Het was verschrikkelijk! Op een gegeven moment was in het allemaal smalle straatjes zo druk dat een local de taak op zich nam om 'het verkeer' (de mensen) te regelen. We werden gillend gek en hebben daarom de eerste taxi naar het volgende deel van de stad genomen: the cultural centre. De weg hier naartoe was ook bijzonder. Vanuit het centrum kwamen we langs een nieuwe markt waar kraampjes nog gekocht moesten worden. Er begonnen hier allemaal mensen heel hard weg te rennen. De taxi chauffeur heeft ons uitgelegd dat mensen proberen om meerdere kraampjes  te kopen. Wanneer de verkopers in hun boek kijken en de naam van deze persoon al zien staan, dan wordt die persoon geslagen. Diegene gaat dan wegrennen met als gevolg dat alle mensen gaan rennen.
In het culturele centrum was het relatief rustig. We konden rustig shoppen. Hierna besloten we om naar het Manhyia paleis te gaan. Dit is het voormalige huis van de voormalige koning van het Ashanti rijk. We kregen een uitgebreide rondleiding met veel informatie. Dit was heel interessant!

Om 17.30 werden we opgehaald door een taxi chauffeur om naar ons volgende verblijf te gaan: the Green Ranch. The Green Ranch is een heel mooi verblijf aan het Bosomtwe meer op zo'n anderhalf uur rijden van Kumasi. De weg hier naartoe was de gevaarlijkste rit van mijn leven! Het eerste deel bestond uit gaten, hobbels en chaos op de weg. De taxi chauffeur was een hele beste man, maar zijn auto viel vrijwel uit elkaar. De zijspiegel aan de bestuurderskant was verdwenen. Dit was nog niet zo'n ramp, totdat het donker begon te worden. Toen werd het feest. De lampen van de taxi deden het namelijk vrijwel niet, enkel de dimlichten. We reden op een hele donkere weg door de bergen en af en toe liepen er in een keer mensen in de berm die de chauffeur op het laatste moment zag. De taxi chauffeur besloot daarom om maar met de alarmlichten aan te gaan rijden. Wij waren bang en vreesden voor ons leven, de taxi chauffeur vond het wel hilarisch. Hij rijdt deze wel al zo'n 5 jaar bijna dagelijks en hij kan de weg naar eigen zeggen met zijn ogen dicht rijden. Hij probeerde ons gerust te stellen maar we werden nog banger toen we aan de kant werden gezet door de politie. De politie is hier heel corrupt en omdat de politieman zag dat er broonies in de taxi zaten wilde hij wel wat geld regelen. Uit paniek verstopten we ons geld en onze mobiel en deden we de deuren op slot, terwijl de ramen nog open waren en niet dicht konden. De taxichauffeur bleek de politieman wel te kennen en we hoefden dan ook niks te betalen. Over de toestand van de auto werd overigens niks gezegd. We vervolgenden onze weg, op naar een nog gekkere toestand. Ondertussen zag Samantha het niet meer zitten en ging ze met de zaklamp van haar mobiel proberen de weg te verlichten. Het laatste halfuur reden we over een onverharde weg met enorme kuilen en bulten. Regelmatig schuurde de bodemplaat dan ook voor meerdere seconden over de grond. Ook dit vond de chauffeur best lachwekkend. Eenmaal aangekomen bij de ranch waren we blij dat we nog leefden. We kregen onze kamer te zien en de wc. De wc was een compost wc: een gat in de grond met een deksel erboven. Stinken! Hierna gingen we nog op het terras zitten maar omdat het al helemaal donker was konden we het meer niet zien. We gingen op tijd naar bed, toen er in een keer een salamander in onze kamer zat. Iel! Na hele tactiek besprekingen om het beest te vangen, was het tijd voor de uitvoering. Samantha had een mand vastgemaakt aan een stok en hield deze onder de salamander. Ik zat op de rug van Katharina met een andere stok om de salamander aan te tikken zodat hij in de mand zou vallen. Dit ging gepaard met veel gegil maar uiteindelijk lukte het. De salamander viel naar beneden, niet in de mand, en ging door het raam naar buiten. Toen konden we rustig naar bed, dachten we. Na 5 minuten liep er een kever door het bed waar Samantha en ik in sliepen. Het was een onrustige nacht en ik heb amper geslapen. Toen ik in om 5 uur weer wakker werd en ik mijn ogen open deed, was het eerste wat ik zag opnieuw een salamander. Die beesten hebben dus de hele nacht in de kamer rondgelopen.

Na het douchen gingen we ontbijten op het terras. Het uitzicht was schitterend! We konden het hele Bosomtwe meer zien. Na het ontbijt was het tijd om te gaan paardrijden. Dit heb ik al jaren niet meer gedaan, maar van ons allen was ik degene met de meeste ervaring en ik mocht dan ook op het meest vervelende paard. Haar naam was Galaxy en ze is de leider van de groep, wat dus ook betekende dat ik voorop moest. Galaxy wilde in het begin niet zo goed luisteren en ze gooide continu haar hoofd naar beneden om te eten. Ondanks de blaren die dit met zich meebracht was de buitenrit heel mooi. We reden direct naast het meer en we gingen door plantain en cacoa plantages. Ook zijn we nog een stukje de bergen in gegaan.

Na het paardrijden hebben we nog even op het terras gezeten. Hierna kwam onze taxichauffeur ons weer ophalen om ons terug te brengen naar Kumasi. Van de rust van de ranch kwamen we weer in de drukte van Kumasi. Dit was zo'n enorm verschil in drukte dat ik er chagrijnig van werd. Iedereen wilde ons meeslepen in hun bus en allemaal wilden ze weten waar we naartoe gingen. Uiteindelijk vonden we een bus met airconditioning die binnen een halfuur weg zou gaan. Maak van dat halfuur maar ruim 2 uur. Ook zou de reis volgens de buschauffeur maar 3.5 uur duren. Dit werd 4.5 à 5 uur.

Al met al was het een heel leuk weekend en kunnen we nu heel hard lachen om de levensgevaarlijke rit met de taxi.

Foto’s

3 Reacties

  1. Inge:
    14 november 2017
    Wat een akelige rit met de taxi. Ik kan me voorstellen dat jullie bang waren! Doodeng...Ik ben blij dat jullie goed zijn aangekomen! Nu zijn jullie weer veilig terug in Cape Coast en zijn jullie weer aan de werkweek begonnen. Groetjes en dikke kus voor Jet
  2. Papa:
    14 november 2017
    Kon je niet met galaxy op een strandje ff lekker uitrennen
  3. Lia:
    15 november 2017
    Hoi Janita,hier kan geen film tegenop,ik zie het zo'n beetje voor mij en dan jou gezicht erbij,ik heb me rot gelachen.😂
    3 van die meiden,die een salamander aan het vangen zijn,dat hadden jullie op moeten nemen😉
    En dan die rit,deuren op slot en ramen open🤔 ja dat schiet op.
    Het is wel een schietgebedje waard dat jullie goed over gekomen zijn. Lekker verhaaltje voor jou moeder,zij mag wel nazorg hebben😀 Ik zou zeggen: blijf met 2 benen op de grond en met 4 wielen op de weg,dan komt het wel goed. Lfs Lia.

Jouw reactie