Cape Coast, Ghana

De 6e werkweek

19 november 2017 - Cape Coast, Ghana

Zoals gewoonlijk begon de week weer in het ziekenhuis. Op maandag ben ik de hele dag op de HDU geweest. Naast het jongentje met Down ligt er nu ook een meisje van 5 maanden met Down en een longontsteking. Ze lijken wel wat geleerd te hebben van de situatie, want bij dit meisje zijn ze gelijk goed gestart met antibiotica via het infuus en een sonde voor de voeding.
In de avond hadden we een medical meeting waarin we weer de tienerzwangerschappen en HIV hebben besproken.

Op dinsdag ben ik meegeweest op medical outreach. Het was een hele gezellige dag! We hebben het met Enoch gehad over Kumasi. Op 3 december wilden we opnieuw naar Kumasi gaan omdat er dan een groot feest is ter ere van de overleden koning/koningin. Enoch vertelde dat op de dag van de begrafenis van de koning/koningin 4 willekeurige mensen van de straat geplukt worden om vervolgens onthoofd te worden. Deze 4 mensen gaan mee het graf in. Ze geloven namelijk dat deze 4 mensen de koning dan kunnen dienen, ook al zijn ze allemaal dood. Op 3 december is dit onthoofden al gebeurd, maar we durven nu niet meer te gaan. Je weet maar nooit wat voor rare taferelen er nog meer zijn waar wij niks vanaf weten..
Na de medical outreach zijn we naar een Junior High School gegaan om voorlichting te geven over HIV en tienerzwangerschappen. Dit deden we voor een klas van zo'n 40 jongeren. De leeftijd varieerde van 12 tot 18 jaar. Het was erg leuk om de voorlichting te geven, mede doordat de jongeren er graag over wilden leren. Wanneer er een vraag gesteld werd en iemand gaf het goede antwoord, dan begon de hele klas te klappen in een bepaald ritme. Ook werden we allemaal verwelkomd in een bepaald riedeltje.

Woensdag was een lastige dag in het ziekenhuis. In eerste instantie was ik bij de HDU maar omdat de kindjes daar nu gelukkig stabiel zijn, was er niet veel te doen. Ik ben daarom naar de medical kant gegaan. Hier werd ik gevraagd om een meisje van 12 naar een onderzoek te brengen. Het meisje bleek in het eindstadium van nierfalen te zitten. Hiervoor wordt zij twee keer per week gedialyseerd, maar de afgelopen tijd is dit niet gebeurd doordat de ouders geen geld hadden. De dialyse kost 190 cedis per keer. Dit is enorm veel geld voor de mensen hier en niks wordt vergoed door de zorgverzekering. Omdat dit al een tijdje niet gebeurd is, was ze vanaf de tenen tot aan de longen opgezwollen. Daarnaast had het meisje een speciale lijn die gebruikt wordt voor de dialyse. Deze moest vervangen worden, wat nog eens 500 cedis kost. Ook dit wordt niet vergoed. Het team dat de lijn zou vervangen, besloot om het gratis te doen. Maar het meisje was zo ontzettend benauwd door alle vochtophoping dat ze niet durfde te liggen. Hierdoor kon de lijn niet vervangen worden. Het team besloot om de ingreep te annuleren en uit te stellen tot de volgende dag. Het moeilijke was dat ik vanaf het moment dat ze haar annuleerden wist dat ze zou komen te overlijden. Haar benauwdheid zal blijven toenemen en in de toekomst zal er continu het probleem zijn dat er niet genoeg geld is voor de behandeling. De moeder besefte dit maar ook al te goed en ze was dan ook helemaal overstuur. Ze kon geen Engels en het lukte me dan ook niet om haar gerust te stellen. Ik voelde me zo machteloos! Bij terugkomst op de afdeling ben ik naar Kweku gegaan om met hem te spelen en daarna ben ik met hem naar de fysio geweest.

Donderdag was mijn laatste dag op de kinderafdeling. Ik was de enige vrijwilliger dus ik kon de hele dag voor Kweku zorgen. Ook heb ik nog even bij het meisje gekeken van de voorgaande dag. Toen ik de artsen vroeg wat het verdere plan is, vertelden ze mij dat ze haar van het complete dialyse programma geschrapt hebben. Bizar! Behandeling zit er niet meer in en aan het eind van mijn dienst begonnen ze de speciale lijn te verwijderen zodat ze naar huis kon gaan om te sterven. Voor jezelf is dit zo'n ethisch dilemma. Je wil heel graag wat doen en bijvoorbeeld geld geven, maar je weet ook dat het alleen maar uitstel is. Bovendien raakt het geld op en de dialyse en lijn vervanging zal levenslang nodig zijn. En wat zal de kwaliteit van leven zijn als je wel blijft behandelen? Ze zit immers al in het eindstadium en een transplantatie is hier geen mogelijkheid. Op zo'n moment is het maar goed dat zij niet weten dat ze in een land als Nederland een normaal leven hadden kunnen leiden.
In de avond ben ik naar Beckykay geweest met de buurjongen en een aantal vrijwilligers. Was gezellig!

Op vrijdag zijn we met de hele groep vrijwilligers naar een school gegaan om deze te verven. Er zat meer verf op mijzelf en op de vloer in plaats van op de muren, maar het was leuk! Het schoolhoofd was heel erg dankbaar en de kindjes genoten van onze aanwezigheid.
In de avond ben ik naar de buurjongen van een van de vrijwilligers geweest. Hier hebben we wat drankjes gedronken en daarna hebben we de nacht doorgebracht in Oasis. Het was een super leuke nacht! Toen ik thuis kwam moest ik de brandtrap opklimmen omdat de deuren op slot waren, maar ik heb het gered.

Na 2 uurtjes slapen was ik alweer klaarwakker dus ik besloot om maar uit bed te gaan. Ik heb eerst even thuis wat tijd doorgebracht met de kinderen. Daarna ben ik naar Oasis gegaan. Dit is zo'n fijne plek! Hierna ben ik met Katharina en Samantha naar het Cape Coast Castle geweest. Dit kasteel komt qua geschiedenis overeen met het Elmina Castle, waar ik eerder al geweest ben. Nadien gingen we weer naar Oasis. Onderweg kwam ik mijn nieuwe huisgenootje tegen. Hij komt uit Korea maar woont nu in New York. In de avond ben ik met Becca en Jet naar Beckykay geweest.

Op dit moment zit ik weer bij Oasis om te genieten van het frisse windje en het geluid van de golven. Vanaf morgen zal ik voor 3 weken op de NICU (neonatal intensive care unit) te vinden zijn. Hier heb ik ontzettend veel zin in!

Foto’s

2 Reacties

  1. Lia:
    19 november 2017
    Hoi Janita,dat vierde plaatje,met uitzicht op zee,daar kan je het wel een dagje uithouden,prachtig. Ik vind het fijn dat je ook nog
    vrienden hebt daar en dat je regelmatig even kan stappen,want er wordt wel veel van je gevraagd als je verdrietige dingen mee maakt,je staat zo machteloos he. Ik wens jou weer een goede week en kijken weer uit naar jou volgende verslag. Lia.😘
  2. Jannet de Jong:
    19 november 2017
    Wat schrijft je mooi en betrokken Janita!
    Je maakt veel mee daar en misschien wel heel vaak een machteloos gevoel hebbend .
    Ik wens je kracht en moed toe....

Jouw reactie